hands r made 2 hold u, evry part of me wants u, bcoz i was made just 4 u!! Sevdaye man ashegham bash

من با دقیقه تغییر جنسیت میدم!

فقط اومدم که بنویسم!

به ته سیگارام نگاه میکنم و

مینویسم تا خالی شم از دغدغه های اندامم...

با دست لرزان یک جسم سرد،

و شهوت یک مغز هرزه ی داغ!

و حالا ،

احساس هاری میکنم

به شیطان گفتم: «لعنت بر شیطان»!لبخند زد. پرسیدم: «چرا می خندی؟» پاسخ داد:«از حماقت تو خنده ام می گیرد» پرسیدم: «مگر چه کرده ام؟» گفت: «مرا لعنت می کنی در حالی که هیچ بدی در حق تو نکرده ام» با تعجب پرسیدم: «پس چرا زمین می خورم؟!» جواب داد: «نفس تو مانند اسبی است که آن را رام نکرده ای. نفس تو هنوز وحشی است؛ تو را زمین می زند.» پرسیدم: «پس تو چه کاره ای؟» پاسخ داد: «هر وقت سواری آموختی، برای رم دادن اسب تو خواهم آمد؛ فعلاً برو سواری بیاموز

ّهیبت کثافت زندگی رهایم نمیکند!
وجود ناگزیر لحظه های ساکن زندگی،که گویی هرگز امید گذشتشان نیست
رهایم نمیکند

میگویند لحظات میگذرند!
اما برای من زمان ایستاده
امروز،فردا و حتی دیروز،
                              دیگر معنایی ندارد

آری،زندگی که درآلوده ترین لحظه اش متوقف شده،
و گویی از این سیاهی گریزی نیست...

فریاد میزنم :رهایم کن!
زندگی آرام پاسخ میگوید:تو مرا رها کن

بيهودگي ، چه واژه زيباييست

تمام صبح در بستر غلتيدن

و زير لب آوازهاي بيهودگي خواندن

بيهوده گيسوان خويش را شانه زدن

و ناخن ها را

با گلبرگ ها رنگين نمودن

بيهوده در باغ قدم زدن

و غنچه ها را

وحشيانه پرستيدن

تمام روز علف هاي هرزه را كندن

ساقه هاي شكسته را پيوند زدن

و به گل ها آب دادن

تمام روز ....

كنار پنجره رفتن

تمام روز

به دور دست خيره شدن

تمام روز بيهوده زيستن

و تمام عمر به انتظار معجزه بودن 

و نيست شدن ....

و بيهودگي ... بيهودگي

نفرين به زندگي

     زندگی مالی است که مرگ آن را به تاراج می برد .

     مرگ احساس سردی است که با چشم غیر مسلح قابل شناسایی نیست .

     هرکی با مرگ همبازی شد زندگیش رو باخت .

    مرگ ناگفته ترین حرف زندگی است .

    توصیه اخلاقی : تنهایی با مرگ جایی نرو

اگر مرگ نبود

زندگي بي معنا ميشد

عشق بي پايان و سرد مي شد

و روز تا ابد سلطه داشت و شايد شب ميمرد

خدايا حالا ميفهمم مرگ چه نعمتي است

                                          تنهای تنها 

اينجا گورستان آرزوهای فراموش شده و از دست رفته

 و بر آورده نشده است و حتی انسانها هم آدرس 

 اين گورستان را فراموش کرده اند ،

پس انتظار آنها در بينهايت به مسير خود ادامه می دهد

و سير می کند ؛  آن هم به سمت منفی بینهايت

گورستان ابليس

اين هزار كيلو خدا براي وزن پنجاه كيلويي من سنگيني می‌كند .

من بايد بروم همين امشب زير همين خاك سرد سبک،با كرمها همبستر شوم .

خدا از زمينيان روي گردانده است . شک ندارم

تو اگر ميدانستي:

كه چه دردي دارد،خنجر از دست رفيقان خوردن

از من خسته تنها نمي پرسيدي:

                            كه اي دوست چرا تنهايي

خسته ام ، حالم گرفته است، کلافه ام، نمی دونم دارم چه   غلطی می کنم. ساعت هاست که دارم موسیقی گوش می دم ولی انگار دیگه فایده ای نداره. دیگه موسیقی هم نمیتونه آرومم کنه . از پنجره نگاه می کنم ، بارون گرفته، سخت می زنه به پنجره اتاق. تصمیم می گیرم بزنم بیرون . کجا؟ نمی دونم  شاید جهنم. دررو که باز می کنم شلاق آسمون تو صورتم می خوره . توجهی نمی کنم و می زنم بیرون . هوای بارونی بدجوری بهم حال میده . خلوته،  تاریکه ، سرده ، حس خوبی بهم میده ،  آرامش

جلوتر می رم ، می رسم به خیابونی که جون می ده برای پیاده روی اصلا ساختنش برای همین کار . دقیقا همون خصلت هایی که باید داشته باشه.  خلوت،  تاریک ، وهم انگیز، با باد سردی که از طرف درختای فضای سبز متروک کنارش به صورتت می خوره .  بارون هم که سیلی هاشو به صورتت می زنه و نمی زاره خوابت ببره. به راهم ادامه می دم . نمی دونم چرا ولی این کارو می کنم. فقط میرم و میرم تا شاید به جایی یا چیزی برسم که بتونه جدید باشه، تازگی داشته باشه. بوی تعفنش خفت نکنه، بوی آدما رو نده ، طعم زندگی رو نداشته باشه، رنگ پلیدی ها رو به خودش نگرفته باشه

من بدون هیچ امیدی تو عمق تاریکی فرو میرم ، و همین طور میرم و میرم ، در حالی که می دونم آخرش ، بازهم باید برم و  این تنها چیزیه که بوده و هست

قلبم درد می گیرد و اینبار جای همه افکار درهمم خون غلیظ قلبم از شقیقه هایم بیرون می زند.

نازنینم ، نازنینم ، دلم هوای بودنهایت را کرده بودنهائی که سهم من نیست ،  بودنهائی که آهشان میکنم و روی تصویر وارونه روزهایم آرزویشان.

نمی دانی چه دردی در من زاده شده و چه اشتیاقی در وجودم زبانه کشیده.

نمی دانی دوست داشتنهایت چه بلائی بر سرم آورده !

نازنینم آواره دردم.

چشمهایم خیس می شود انگار در جنگ نابرابر روزها شکست خورده ام در ولنگاری دنیای سیاه ادمها.

هنوز نمی دانم به کجا اویزان شده ام ؟ شاید دستانم را تنها به توهم بودنت خوش کرده ام . شاید تو واقعا وجود نداری ! شاید تو تصویر تخیلات شاعرانه منی

به تنهائیهایم فکر میکنم به تفاله آرزوهایم که حریصانه هر روز می بلعمشان.

به حقیقت خاکستری ماندم ، به تراژدی تلخ دوست داشتنهایم.

به دردهائی فکر میکنم که در من زاده شده اند ، دردهائی که از کابوسهای شبانه ، پشت شقیقه هایم تیر میکشند و در تمام بدنم فرو می روند.

به شیرینی عشقم می اندیشم ، عشقی که پشت پلکهایم متورم می شود و از گوشه چشمهایم بغض می شود و می بارد.

به خیال آبی ( تو ) ، خیالی که هر روز با دردهای خیسم هزار بار تکذیبش می کنم.

به فرداهائی می اندیشم که در من بی رنگ تر از دیروز است.

به حسی که شبیه مردن است ، حسی که در عمق وجودم می لولد و تا پشت گلویم قد میکشد.

من  ، پر از دردم

نفرین بر دردهای تنهائیت